Środowisko życia
Miejsce występowania: Filipiny
Wysokość na której występuje roślina: 1100-2000 m n.p.m.
Grupa ekologiczna: dzbanecznik wysokogórski
Roślina jest epifitem: Tak, ale tylko okazjonalnie.
Charakterystyka środowiska życia: Znane lokacje tego gatunku do zbocza góry Halcon, szczyt góry Ayam Bukong, a także brzegi rzeki Subaan oraz Mindoro. Występuje na obrzeżach widnych, porośniętych mchem górskich lasów, a także wśród górskich zarośli na niedużych polanach.
Pokrój rośliny: pnący, płożący (pnącze do 7 metrów długości)
Łodyga i liście - opis morfologiczny: Blaszka liściowa dł. do 30 cm, szer. do 7 cm (zwykle węższa), równowąska; wierzchołek ostry lub tępy; nasada bezogonkowa, zwężająca się stopniowo, obejmująca łodygę, zwykle zbiegająca. Liście zielone; łodyga żółta; wąsy żółte, zielone, pomarańczowe do czerwonych.
Dzbanki dolne - opis morfologiczny: brak danych
Dzbanki górne - opis morfologiczny: Dzbanki górne dł. do 24 cm, szer. do 6 cm (zwykle do 14 × 4 cm), w dolnej połowie jajowate, w różnym stopniu rozdęte, wyżej łagodnie się zwężają, w górnej części cylindryczne lub nieco lejkowate; skrzydełka zredukowane do dwóch żyłek; otwór dzbanka mocno ukośny, z tyłu wzniesiony; warga szer. do 3 cm, na przodzie dzbanka walcowata i wąska, po bokach spłaszczona i rozszerzona, zewnętrzna krawędź wywinięta i mocno karbowana; wieczko dł. do 7 cm, szer. do 6 cm, eliptyczne do owalnego; ostroga dł. do 12 mm, nierozgałęziona. Ubarwienie żółtawo-zielone (sporadycznie pomarańczowo-czerwone lub jasnożółto-białe), w podłużne ciemnoczerwone plamki, wewnątrz jasnożółte; warga szkarłatna; wieczko żółtawo-zielone, sporadycznie w czerwone cętki.
Uwagi: Przez większą część XX w. N. burkei był uważany za synonim N. ventricosa.
